HOOFDSTUK 10- DE TUIN VAN STILTE

Hoofdstuk 10

De tuin van stilte

Hoofdstuk 

Ditmaal werd ik niet omhooggetrokken, noch door gangen geleid of in labyrinten geworpen. De overgang was zo subtiel dat ik pas merkte dat ik elders was toen ik de geur van bloemen rook die op aarde niet bestaan. Ik stond in een tuin, grenzeloos en toch besloten, alsof de hemel zelf zich in bloei had gezet.

Er waren geen muren, geen paden – enkel zachte velden van lichtgevend groen, waarin bloemen zongen zonder geluid. Hun kleur was muziek, hun geur een taal die rechtstreeks tot mijn hart sprak. Ik voelde hoe mijn adem kalmer werd, hoe elke gedachte verstilde en oploste in de atmosfeer.

In de verte zag ik een vijver, zo helder dat hij leek te spiegelen wat voorbij vormen lag: geen wolken, geen lucht, maar een oneindige ruimte van puur bewustzijn. Ik ging aan de rand zitten en liet mijn blik in de diepte glijden. Geen herinnering, geen verlangen, geen oordeel hield stand. Alles viel stil.

Toen verscheen Alena weer, mijn vertrouwde gids. Ze glimlachte, maar sprak niet. In deze tuin waren woorden overbodig. Haar ogen lieten mij weten: Hier hoef je niets te begrijpen, niets te doen. Laat stilte jou leren wat geen taal kan uitdrukken.

Ik sloot mijn ogen en voelde hoe de stilte mij niet leeg maakte, maar juist vervulde. Het was alsof ik de kern van mijn wezen ontmoette, die altijd aanwezig was maar zelden gehoord. Stilte bleek geen afwezigheid van geluid, maar de aanwezigheid van het Ene – het veld waarin alles rust en waarin elke vorm geboren wordt.

Toen ik mijn ogen weer opende, was Alena verdwenen. De tuin was er nog, maar ik wist dat ook die slechts een poort was, een symbool dat mij had gebracht bij de stille kern in mijzelf.

En met die herkenning werd ik zachtjes teruggebracht. Toen ik mijn ogen opende in mijn kamer, was er geen verschil meer tussen de tuin en mijn lichaam. De stilte die ik daar vond, was dezelfde die hier altijd aanwezig is, wanneer ik bereid ben te luisteren.

De les die ik leerde:

De Tuin van Stilte laat zien dat stilte geen leegte is, maar de bedding waarin het leven zichzelf ontvouwt. In stilte worden gedachten doorzichtig, emoties zacht, en onthult zich een vreugde die niets van de wereld nodig heeft. Stilte is de bron, de grondtoon van bewustzijn.

Ik ben na deze ervaring nog bewuster naar de natuur op aarde gaan kijken en voel een intenser contact met dieren, planten, bloemen en bomen.

Reflectie & praktische handvatten

Hoe kun je de Tuin van Stilte in je dagelijks leven betreden?

1. Begin met kleine stiltemomenten

Zet drie keer per dag een timer voor één minuut stilte. Sluit je ogen, adem rustig en merk alleen maar op wat er is.

2. Stilte als luisterruimte

Wanneer iemand tegen je spreekt, laat er een korte stilte vallen voordat je antwoordt. Zo luister je niet enkel met je oren, maar ook met je hart.

3. Maak een stille plek

Creëer thuis een hoekje waar je niets doet: geen telefoon, geen boek, geen muziek. Laat dit je innerlijke tuin worden.

4. Ontdek de stilte in geluid

Zelfs te midden van drukte – verkeer, stemmen, muziek – kun je oefenen om de stille ruimte achter de geluiden te horen. Dit opent een diepe vrede, overal en altijd.

Stilte is geen luxe, maar een herinnering aan wie we werkelijk zijn. Elke keer dat ik mijn ogen sluit en de tuin betreed, weet ik: de bron van vrede reist altijd met mij mee.