HOOFDSTUK 14- DE STAD VAN STILTE

Hoofdstuk 14 – De Stad van Stilte

Door Kees Schilder

Het moment dat ik mijn lichaam verliet, voelde ik onmiddellijk dat deze reis anders zou zijn. Geen lichtflitsen, geen plotselinge verplaatsing – slechts een zachte afdaling in iets dat tegelijk oneindig leeg en toch vol aanwezig was.

Voor mij lag een stad. Maar het was geen stad zoals ik die kende. Geen rumoer, geen verkeer, geen stemmen die door de straten galmden. Alles straalde een diepe stilte uit. De gebouwen waren lichtgrijs en doorschijnend, alsof ze uit mist waren gevormd, en toch straalden ze een onwrikbare kracht uit. De straten lagen open en uitnodigend, maar geen enkel geluid verstoorde de atmosfeer.

Ik zette mijn eerste stappen en hoorde... niets. Zelfs mijn voetstappen maakten geen geluid. Het leek alsof de stad mijn aanwezigheid opslokte en enkel ruimte terug schonk.

Na een tijdje zag ik mensen. Ze zaten op pleinen, wandelden langzaam door straten, of stonden stil met gesloten ogen. Maar ook zij maakten geen enkel geluid. Het was alsof iedere bewoner van deze stad volledig naar binnen gericht was, en hun stilte samen een collectieve bedding vormde.

Toen verscheen mijn gids Alena, maar ditmaal sprak zij niet. Ze keek me aan, glimlachte zacht en legde een vinger tegen haar lippen. Ik begreep: woorden waren hier overbodig.

We liepen samen verder, totdat we bij een groot plein kwamen. Midden op het plein stond een fontein. Er stroomde water uit, maar het maakte geen enkel geluid. Het was een levende paradox: beweging zonder geluid, dynamiek zonder rimpeling. Ik voelde hoe dit beeld iets diep in mij losmaakte.

Plots drong het tot me door: stilte is niet de afwezigheid van geluid, maar de aanwezigheid van zijn. De stad leerde me dat ware stilte niet leeg of doods is, maar een volheid die alles draagt.

In die ervaring loste iets in mij op. De voortdurende innerlijke commentaren, het gekabbel van gedachten, de neiging om woorden te zoeken – alles viel stil. En in dat stille veld ontdekte ik een vrede die ik op aarde slechts in flitsen had ervaren.

Toen ik terugkeerde in mijn lichaam, voelde ik die stilte nog steeds nazinderen, alsof er in mijn borst een stille kamer was geopend die nooit meer gesloten kon worden.

De les

De Stad van Stilte laat zien dat stilte geen leegte is, maar een levend veld dat alles draagt. In stilte ontdek je wie je werkelijk bent: niet de stem in je hoofd, niet de rol die je speelt, maar het pure Zijn dat altijd aanwezig is.

Reflectie & praktische handvatten

1. Oefen met stille momenten

Neem elke dag een paar minuten om te zitten zonder telefoon, zonder muziek, zonder woorden. Laat stilte niet iets zeldzaams zijn, maar een vriend.

2. Luister voorbij de geluiden

Zelfs in een drukke omgeving kun je de stille ruimte achter de geluiden opmerken. Richt je aandacht op die stille achtergrond, in plaats van op de ruis.

3. Stilte in gesprek

Durf stiltes te laten vallen in gesprekken. Vaak ontstaat juist daar echte verbinding.

4. Herinner de innerlijke fontein

Visualiseer de fontein uit de stad: beweging zonder ruis. Laat dit beeld je herinneren dat je midden in activiteit ook de stilte kunt bewaren.

Stilte blijkt niet de afwezigheid van leven, maar de kern ervan. Wie zich opent voor die stilte, vindt een innerlijke stad die nooit vergaat.